حسین صدری

یه دردی همه ی وجودم رو گرفته بود، ۱۰ متری دیسکو با یکی از دوستام ایستاده بودم و میگفتم میشه نریم؟ میگفت همین کارا رو میکنی که همیشه تنهایی. بالاخره که چی؟

دلم مثل اولین دفعه ای که عاشق شده بودم تاپ توپ میکرد. پدر کافکا بهش گفته بود از دردهات فرار نکن آمریکا، چون دردهات رو هم باخودت داری میبری.

ساعت ۴ صبح شده بود. مشروب نخورده بودم، صدای اذان میومد، از جلوی بزرگترین مسجد باید رد میشدم تا بیام به خونه، یاد کلی چیزا افتادم، مثل تبریز، نشستم روی پله های در ورودی مسجد، نمازخونها یکی یکی میومدن و میرفتن تو، من هم به ساعتهایی که تو دیسکو گذشته بود فکر میکردم اما یه گوشه ی ذهنم هم پیش تبریز بود، یاد روزایی افتادم که عاشق میشدم، یاد روزایی که مینوشتم، یاد روزایی که گریه میکردم.

چقدر خوشبخت و چقدر تنها مثل هر صبح از خواب بیدار شدم، اما این بار با صدای زنگ موبایل:

 چطور خوابیدی گلم؟ دیشب خیلی خوش گذشت، دلم برات یه ذره شده. می آی سمینار؟ چرا جواب نمیدی؟ چیزی شده؟ از دستم دلخوری؟ صدام رو میشنوی؟ الو. صدام میآد؟ الوو الووو  الووووووووووووووو

دلم مثل اولین دفعه ای که عاشق شده بودم تاپ توپ میکرد. پدر کافکا بهش نگفته بود که تو آمریکا ممکنه دلش برای دردهای قدیمیش تنگ بشه.

حیوونا قانون خودشون رو دارن، تلاش برای بقا یعنی گشنه و تشنه نموندن، خوابیدن، رفع حاجت کردن و تلاش برای ادامه ی نسل.

میگن انسانها نوع برتر حیوونهان یا به قولی انسان حیوان عاقل است یا هم حیوان متکلم

فرق مهم انسان و حیوان، فرهنگه با تعریف وسیعش شاید هم برا همینه که هرچی بیشتر انسان میشی، بعد حیوونیتت دچار ضعف میشه و هرچی میخوای بیشتر نیازهای اولیت رو برآورد کنی از انسانیت دور میشی.

یه مدتی هست که به شدت دنبال حقوق حیوانیتمم اما چون حاضر نیستم از انسان بودنم باج بدهم حسابی دچار مشکل شدم فردا یه تعداد از طرفداران حقوق حیوانات تو آنکارا دست به دست هم دادن و یه برنامه ای ترتیب دادن تا از حقوق حیوانیه یه انسان دفاع کنن.

 امیدوارم فردا به مدد دوستام بتونم کسی رو پیدا کنم که عاشقش بشم.

کفش که همیشه همه ی سنگینی بدنمون روشه،‌یه نماد خیلی با نمکیه برا خیلی چیزا.

وقتی می خوایم از خونه که محیط خصوصیمونه بریم بیرون کفش پامون میکنیم و این اولین قدممون میشه برای ارتباط با دنیای جدی، رسمی و عمومی بیرون. برا همین و قتی میگن فلونی کفشاشو پاش کرده یعنی اینکه حاضره که یه کار جدی شروع کنه.

وقتی از بیرون هم برمیگردیم خونه، دوباره اولین کاری که میکنیم درآوردن کفشامونه، یعنی اینکه نماد جدیت و عمومی بودن رو میکنیم و میندازیم دور. حتما شنیدین مثلا وقتی میخوان بگن همین الان رسیدم و هنوز به محیط خونه (از نظر روانی) وارد نشدم، میگن هنوز کفشام رو هم درنیاوردم. تو این معنی کفش کندن اول عریان شدنه، وقتی یه غریبه میاد خونمون و ما خیلی دوست داریم که بهامون خیلی صمیمی باشه، اما این اتفاق نمی افته به دوستامون میگیم حتی کفشاشو در نیاورد.

یکی از اولین چیزایی هم که حتی قبل از بستن بند کفشامون یاد میگیریم جفت کردن دو تا کفشمونه. شاید یکی از مهمترین دلایل این جفت کردن اینه که یهو دو تا پامون رو نکنیم تو کفشمون.  

امروز وقتی داشتم کفشامو میپوشیدم یادم افتاد که مدتهاست کفشام رو جفت نمیکنم، شاید واسه اینکه کفشام دیگه جفت بشو نیستن مثل خیلی چیزا که تو زندگیم دیگه جفت نمیشن.  شاید هم دلیلش یه چیز دیگه س، شاید کنار هم گذاشتن دقیق کفشا رو یه خط واقعا جفت کردن نیست، مرتب کردنه، شاید هم من واقعا یاد گرفتم که به جای اینکه کفشامو جفت کنم، پاهام رو جفت کنم که هر کدوم به یه راه دیگه نرن.

خیلی دراز شد متن، اما شروع خوبیه دوباره برا نوشتن،‌ببینیم این بار چقدر دووم میارم، فقط فراموش نکنین کفشا رو یه جور دیگه بید جفت کرد و انسانها رو یه جور دیگه باید دید، حتی بعضی وقتا نباید کفشا رو جفت کرد و انسانها رو مجبور کرد که همه همرنگ هم بشن و کسانی که همرنگ ما نیستن رو شاید واقعا لازم نباشه تو خیابون کتک بزنیم. اینو جدی میگم. از هرچی جفت کردن و میلیتاریسم و دیکتاتوریه بیزارم.

¤ نوشته شده در ساعت ۸:٢٠ ‎ب.ظ توسط حسین صدری

بهانه های کوچک بدبختی